<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><song><hymn_number>442</hymn_number>
<title>Gdy nazbyt stromą zda tobie się droga P442</title>
<lyrics>[V1]
 Gdy nazbyt stromą zda tobie się droga,
 W trudzie pielgrzymki pot spływa ci z czoła,
 Tak ciężką walka, tak wielką jest trwoga,
 Ze nie wiesz, zali twa słabość podoła,
 - Panu to powiedz; twój Zbawiciel stoi
 Pośród strudzonych, krzepi ich i koi.

[V2]
 Panu to powiedz, gdy wkoło twej łodzi
 Srożą się wichry i piętrzą się fale,
 Kiedy cię własne twe ramię zawodzi,
 Próżne wysiłki, daremne twe żale,
 Wśród fal spienionych twój Zbawiciel stoi,
 Burzę ucisza i twą trwogę koi.

[V3]
 Gdy cierpisz nad tym, żeś skuty w łańcuchy
 Grzechu swojego i swojej niemocy,
 2eś na głos Zbawcy swojego tak głuchy,
 I miasto światła obierasz cień nocy,
 - Panu to powiedz; Spójrz, pod krzyżem stoi
 Ten, co cię zbawi, twe cierpienia koi.

[V4]
 Panu to powiedz, żeś duchem ubogi,
 Gdy się z Nim modlić, gdy czuwać z Nim trzeba;
 że mało łakniesz wśród ciężkiej swej drogi
 Manny niebieskiej i żywota chleba.
 Patrz tam, w ogrójcu twój Zbawiciel stoi,
 Dla ciebie walczy i twój smutek koi.

[V5]
 Kiedyś wśród walki pozostał samotny,
 Kiedy najbliżsi cię opuścili,
 Gdy dzielisz Zbawcy los ciężki, sromotny,
 Boś tak opuszczon, jak On, w śmierci chwili,
 - Panu to powiedz: Ten w pobliżu stoi,
 Co łzy twe liczy i twój smutek koi</lyrics>
<presentation>V1 V2 V3 V4 V5</presentation>
</song>